“We praten nog wel met elkaar. Maar werken we eigenlijk nog samen?”
Ik werd gevraagd door een tweekoppig directieteam dat al jarenlang samen aan het roer stond. Intussen hadden ze samen met hun management team een solide bouwbedrijf met ongeveer 80 medewerkers opgebouwd.
Ze hadden samen successen gevierd. Moeilijke periodes doorstaan. Grote beslissingen genomen. Ze kenden elkaars gezinnen, elkaars drijfveren en elkaars gebruiksaanwijzing.
Tenminste… dat dachten ze.
Want ergens onderweg was er iets veranderd.
Geen grote ruzie. Geen harde confrontaties.
Juist niet.
Ze gingen elkaar ontzien.
Discussies werden vermeden. Besluiten werden apart voorbereid. Gesprekken werden functioneler. Ieder loste problemen op in zijn eigen domein. Naar buiten toe leek er weinig aan de hand.
Maar onder de oppervlakte gebeurde iets anders.
De nieuwsgierigheid naar elkaar verdween. Aannames namen het over van vragen. Irritaties werden niet uitgesproken. Het vertrouwen in de intenties van de ander maakte langzaam plaats voor voorzichtigheid.
En het verraderlijke is: dit proces verloopt bijna geruisloos.
Totdat medewerkers het beginnen te merken.
“Ik krijg van jullie verschillende signalen.”
“Wie neemt hier nu eigenlijk de beslissing?”
“Vroeger stemden jullie dingen beter af.”
Tijdens een aantal interventie- en mediation-sessies vroeg ik hen niet om direct oplossingen te bedenken.
Ik vroeg hen terug te gaan naar een veel simpelere vraag:
Wanneer zijn wij gestopt om elkaar echt op te zoeken?
Er viel een lange stilte.
En precies daar begon het echte gesprek.
Niet over schuld.
Niet over wie gelijk had.
Maar over teleurstelling, verwachtingen, loyaliteit en de oprechte wens om samen weer sterker te worden.
Het bijzondere?
De meeste directieteams die hiermee worstelen, functioneren aan de buitenkant nog behoorlijk goed. De cijfers zijn vaak prima. Klanten merken weinig.
Maar de energie lekt weg. Besluiten duren langer. Het plezier neemt af. En het voorbeeld dat je afgeeft aan de organisatie verandert mee.
Misschien is de vraag daarom niet:
“Hebben wij gedoe?”
Maar veel meer:
“Voeren wij nog de gesprekken die een sterk directieteam met elkaar hoort te voeren?”
Ik ben benieuwd: herkennen jullie signalen waaraan je merkt dat de samenwerking in een directieteam langzaam onder druk komt te staan?
Dan helpt het wanneer iemand vanuit eigen directie-ervaring en kennis van onderstroommechanismes de vinger op de zere plek kan leggen. En op die manier een samenwerking die in een impasse terecht is gekomen weer weet vlot te trekken.
